ADDRESS's profile"stop"BlogListsGuestbookMore  |  Tools Help |
"stop"รู้แล้วว่าทำไม!!! |
||||||||
|
August 04 ??? วันนี้ฉันมองท้องฟ้า ที่ผ่านเลยไปช้าๆ รวมตัวกันเป็นก้อน เป็นกลุ่ม ซักพักก็กระจัดกระจาย เป็นคลายไอ สีฟ้าบนท้องฟ้า เกิจากอะไร มันโปร่งแสง ราวกับไม่ใช่ของจริง มันนอนมองมันเลื่อนรอย ไปตามอะไรซักอย่าง เราควจจะอยู่กับตัวเองอย่างหน่อยวันละสิบนาที เผื่ออะไร แล้วมันจะช่วยให้อะไีรดีขึ้นจริง??? ฉันกับสงสัย ฉันยิ้มรับ ตาพริ้มมัว มันใช่หรือเรียกว่าความสุข และมันหรือเรียกว่าความทุกข์ ใครตอบได้ มีเพียงเสียงเงียบ และลมหายใจของตน ฉันหลับตาพันตอนไหน ตื่นมาฟ้ามือมิด ทันตาเห็นแล้ว ตื่นมาพร้อมกับความรู้ ที่ต้องมีมากขึ้น ต้องไม่หลับไม่นอน เพื่อแลกกับให้ผ่านไปหนึ่งปี ความสุขฉันหรือความสุขใครกันที่ทำ ... ฉันเคยสงสัย ว่าทำไมพ่อถึงได้รักแม่ และทำไมแม่ถึงได้รักพ่อได้นานขนาดนี้ สิ่งที่ฉันเห็น เค้าทั้งสองยังคงคิดว่าตนเป็นวัยรุ่น ยังคงมีรอยยิ้มให้กันในทุกทุกวัน ทั้งทั้ง ตนต่างมีเรื่องทุกข์มากมายที่ต้องพบเจอ ฉันสงสัยมากมาย ในความรักที่พ่อมีให้แม่ และแม่มีให้พ่อ เค้าคงเกิดมาคู่กัน จริง ทั้งที่ทุกอย่างย่อมมีอดีตเสมอ และเค้าก็มีฉันและฉันก็มีเค้า จนทุกวันนี้ เค้ายังรักฉันไม่เปลี่ยน และฉันก็ยังรักเค้าไม่เปลี่ยนเช่นกัน ขอบคุณนะ ในความทรงจำ ของฉัน หรือของใครกัน ฉันยังสงสัย ไม่เปลี่ยนไป ที่ยังคงมีเธอ ในความคิด แต่ดีหน่อย ที่เราต่างที่จะพบเจอสิ่งใหม่เสมอ .... July 31 ??? มองเห็นคนมากมาย วุ่นวายเดินชนไปชนมา ถามว่ามีความสุขมั้ย ไม่เลย ถามว่าสนุกมั้ย ใช่ ไม่ได้ทำเพราะรัก แต่ทำเพราะไม่อยากให้ นึกถึงอะไร ไม่ได้ทำเพราะสนุก แต่ทำเพราะอยากจะหยุดความคิดตัวเอง ไม่ได้ทำเพราะจำเป็น แต่ทำเพราะให้เวลาผ่านเลยไป ลืมยากลืมง่าย แต่ลืมด้วยวิธีไหน เท่านั้นเอง ฉันยังเห็นคนเมา คุยกัน เดินชนกัน เหมือนเดิม ยังคงเห็นภาพเธอเช่นกัน ที่เดินหนีฉันไปตลอดกาล เธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งที่เวลา เดินผ่านไป ฉันไม่อยากยึดติดอะไรไว้ ให้เหนื่อยใจ ทำไม่ไม่ตัดให้ขาด ขนาดกรรไกรยังตัดหลอดน้ำให้แยกจากันได้เลย แค่เธอพูด เพราะฉันพูดฉันทำไม่ไหว เธอมีชีวิตยังไง เธอถึงลืมกันได้รวดเร็ว ฉันยังยึดติดเธอไว้ ยังงั้น ถ้าคิดจะรัก บอกกันบ้าง ทิ้งเอาไว้ให้ตัดสินใจเอง ถ้าทางฉันจะมีความสุข หรือที่จริงแล้วที่ทิ้งเอาไว้แบบนี้ มันหมายความว่า เราเลิกกัน คงจะใช่ คงจะจริง เธอเงียบ ฉันกับพูด เราคงจะต้องห่างกันจิง จริงอย่างที่เธอว่า เราห่างกันซักพัก ... July 26 ??? มันก้องอยู่ในหูว่า เราห่างกันซักพัก เราห่างกันซักพัก... รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก มันเป็นยังไง คำว่าห่างกันซักพัก คือเราเลิก กันเถอะใช่ั้มั้ย หรือว่าเราอย่าพบเจอกันอีกเลย ฉันทำอะไรผิด แล้วความรัก มันคืออะไร ในเวลานี้ ฉันได้อะไร กับสิ่งที่ลงมือทำ และได้รับอะไรจากวันเวลาที่ผ่านมา สุดท้ายแล้วได้อะไร มันเหลือเพียงความว่างเปล่า ที่บอกกับตัวของมันเอง ว่าไม่มีอะไรในนี้ เงียบซะ เงียบเถอะ บอกตามตรง ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำอะไร เหมือนเธอบอกเป็นใน ว่าทำใจซะ เราไปกันได้เท่านี่ มันคือสิ่งที่เธอจะบอกหรือว่าฉันคิดไปเอง อยากให้รักครั้งนี้เป็นเพียงความฝัน ให้มันจบไปเพียงแค่ลืมตา เท่านั้น รัก แล้วมันยังไง มันยังไง ไม่มีใครได่รู้ ว่าสุดท้าย คำว่าเราห่างกัน เราจะได้อยู่ใกล้กันอีกมั้ย แค่นี้ห่างกันพอมั้ย ไม่คิดว่าจะเสียใจ ไม่คิดเลย July 19 ??? ทำต้องคิดแบบนี้ ทำไมทุกอย่างไม่เปลี่ยนไปซักที ต้องตกอยู่ในคำถามเดิมเดิม ซ้ำไปซ้ำมา เป็นเพราะฉันหรือเป็นเพราะเธอ ที่ไม่ออกไปจากกัน ที่จริงแล้วมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันเลยด้วยซ้ำไป ทุกคนมีสิทธิที่จะทำ จะพูดอะไรให้ใครฟัง มันไม่จำเป็นเลยที่เรา ต้องมานั่งโกดกัน เพียงเพราะเธอเอาเรื่องฉันไปพูด ฉันขอเพียงให้เรื่องของเราจบกันเพียงเท่านี้ อย่าต้องยุ่งเกี่ยวกันอีกเลย ฉันอยู่ส่วนฉัน และเธอก็อยู่ในโลกของเธอไป อย่าแม้แต่จะสบตากันอีกเลย เพราะมันทำให้ต้องหวาดกลัวไปอีกนาน เราต่างไม่ได้รับความสุขหรือจริงแล้ว ฉันคนเดียวที่ไม่มีสุข ฉันหยุดแล้ว อย่าพูดถึงคำว่าเราอีกเลย เพราะนับจากนี้ไป มันจะไม่มีอีก เราต่างอยู่ในฐานะมิตรภาพ อย่าให้ัฉันหรือเธอ ต้องคิดที่จะเป็นศัตรู หรือไม่ชอบขี้หน้ากัน มันทรมานนัก ทีต้องพบเจอ อะไรต่ออะไร มากมาย ทุกอย่างมันเกิดที่ตัวฉัน ถ้าฉันไม่คิดอะไรก่อน ทุกอย่างก็จะไม่เกิด รอบกายคือองค์ประกอบ ที่สร้างเรื่องแย่เหล่านี้ขึ้นมา และเป็นที่ตัวเธอ เราไม่น่าที่จะพบเจอกัน เพราะมันทำให้ฉันโง่ คนอ่อนแอมักอยู่บนโลกในนี้ไม่ได้นาน เพียงแค่น้ำตาที่ไหลออกมา มันก็บ่งบอกว่าคนนั้นอ่อนแอมากแค่ไหน ฉันชอบนั่งหน้าจอคอมเป็นเวลานานนาน เพียงเพราะมันจะทำให้ โลกอินเตอร์เน็ต มันดูดความคิด ความรู้สึก ความอ่อนแอ ไปเก็บไว้ ฉันจะได้กลับมาเข็มแข็งอีกครั้งเท่านั้น มันช่วยให้ฉันต้องอยู่หน้าจอคอมเป็นเวลานานนาน ช่วงเวลานี้ฉันไม่ได้เขียนอะไรลงไป ไม่ใช่เป้นเพราะไม่มีเรื่องที่จะเขียนแต่เป็นเพราะ ฉันไม่อยากเขียนอะไรลงไป ยังอยากเก็บมันไว้ ไม่อยากลืม แต่ตอนนี้มัยถึงเวลาที่ต้องลืม ฉันเลยต้องเขียน เพื่อฉันจะลืม ไปตลอดกาล เป็นเพราะเธอ จงจำเอาไว้ ว่าฉันจะไม่ให้อภัย ในรักครั้งนี้เลย เธอไม่มีความรู้สึกใดเลย เธอไม่พูดอะไรเลย เธอหายไปเลย คล้ายกับว่าเธอได้ตายไปจากฉันแล้ว เธอไม่มีแม้แต่คำขอโทดใดๆ เธอไม่อธิบายอะไร ให้กับฉันเลย รู้มั้ยว่ามันทำให้ฉันต้องตัดสินใจ เธอทำได้เจ็บมาก ความรักมันกัดกินไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ... June 10 ??? คุณเคยคิดมั้ยว่าทำไม คนนึงคนถึงได้จากเราไป ทั้งทีเราไม่ได้ต้องการ ทั้งที่ไม่ได้ถามความต้องการจากฉันเลยซักนิด ฉันยังไม่ได้ดันตอบอะไรกลับไป ฉันก็เห็นเค้าหายวับไปกับตา แล้วทำไมเค้าถึงต้องหายไป แล้วทำไมมีเพียงตัวฉันทียืนอยู่ตรงนี้ มีเพียงเสียงเงียบเงียบ ที่ได้ยิน มีเสียงของความคิด มากมาย ... มันเหลือเีพียงคำถามให้กับตัวฉัน นั่งถามตัวเองว่า เพราะอะไร ทำไม ทุกอย่างถึงได้เป็นแบบนี้ ทุกวัน และพายายามลืม แต่มันก็ไม่ใช่ มันไม่ได้หายไปเลย ฉันไม่ได้มีความสุขมากมายกับการมีชีวิตอยู่ และฉันก็ไม่ได้อยากที่จะต้องทุกข์มากมายกับเรื่องต่างต่าง ฉันพายายามหนี เท่าที่จะทำได้ พอเถอะ อย่าทำให้ฉันต้องคิดอะไรไปมากกว่านี้ เธอเองก็อาจจะรู้ดี ว่าสิ่งที่ทำอยู่ มันเกิดผลอะไร ฉันจากเธอไปนานมากแล้ว อย่าให้ต้องกลับมาคิด ว่าจิงแล้ว เราต่างยังมีใจกัน ทั้งที่มันไม่ใช่ความจริง แค่นี้ตอนนี้ฉันก็เหนื่อยเหลือเกิน ฉันพายายามหลบหนี ปิดเงียบ ทำเป็นไม่ได้ยิน ฉันก็มีความสุข พอตัว ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ ไม่ได้หวังว่าจะมี แค่ทุกอย่างผ่านมา และผ่านไป รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เท่านั้น ที่ยังพอ จะทำให้เรามีความสุข แค่พอตัว เธอเองอาจรู้หรือไม่รู้ ก็เป็นได้ ขอให้เธอ จงมีแต่ความสุข พอตัว ก็แล้วกัน วันนี้ ที่คิดถึง ไม่กี่วันก็วันเกิดเธอ เธอคงความสุขดี .... June 03 ???คนที่ลืมควรเป็นเธอ วันที่เธอลืมมันไป
เราเคยมีความหมายกัน ใช่มั้ย
แต่แล้วทำไม วันนี้ ฉันและเธอเราต่างหายกันไป
ฉันควรจะลืมว่าเธอเคยมีความหมาย
ตั้งแต่วันนั้นที่เราจากกัน
เธอเปลี่ยนไป ที่เราต่างก็ไม่รู้
ฉันพายายามยุติเรื่องเรา
ให้มันเหลือเพียงเรื่องที่ดีไว้
หลังจากวันนั้น จนวันนี้ ฉันจะลืมมันไป
วันที่เธอลืมมันไป เมื่อไร เมื่อไรกัน
บอกกันที
หรือเธอเจอคนที่มีความหมายมากกว่า
เป็นเพราะตัวฉัน ใช่มั้ย
ที่มันทำให้เราต้องลืม
มันเป็นที่ตัวฉันหรือป่าว
ที่เธอต้องลืมและทำเป็นลืม
ที่จริงแล้วฉันไม่มีความหมายกับเธอเลย
และเธอก็ไม่ได้จำไว้ฉันตั้งแต่แรก
กลัว ว่าฉันไม่อาจจะรักใคร
ได้เลย!!!
เพราะเพียงแค่ตัวฉัน ลืมฉันที
May 26 ???ฉันหลับตาลง จินตนาการถึงเรื่องราวต่างๆ เพ้อฝันอยู่นานพอดู คิดนั้นคิดนี้ไปไกลเท่าที่ไกลได้ จับปากกา วาดภาพที่เห็น และที่จะเป็น แต่แล้วก็วาดผิด แต่แล้วฉันก็ลืมตาขึ้น พร้อมกับโคมไฟที่เปิดอยู่ ของวางกระจายเต็มไปหมด วางทับกันไปทับกันมา เวลาที่อยากจะหากับหาไม่เจอ ..... สงสัยมั้ย ว่าใครในนี้ต้องสับสน บ้างก็หาหนทางไม่ออก บ้างก็คิดปรอบตัวเอง บ้างก็คิดสั้นๆง่ายๆ บ้างก็ไม่คิดแม้ว่ามันจะเป็นทุกข์ก็ตาม เคยคิดมั้ยว่าความทุกข์เกิดจากอะไร เกิดจากตัวเองหรือเกิดจากความโง่เขลาของตัวเอง สิ่งที่คิดคือความทุกข์ แล้วสิ่งที่ไม่คิดก็คือความทุกข์เช่นกัน ตามหาวิธีดับ แต่ตอนสร้าง เราไม่ต้องหาวิธีสร้างมันเลย กว่าจะคิดได้ ฝนก็ตกหนักเอาการเข้าไปแล้ว กว่าจะหาร่มเจอก็เปียกอยู่!!! แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะไม่ผ่านไปไม่ใช่หรอ ลองคิดดู ...... สงสัยมั้ยว่าทำไมคนเราถึงพูดถึงกันบ่อย สำหรับฉัน ความสงสัยก็เหมือนกับการนินทาว่าร้าย ที่สุดท้ายแล้วเราก็ไม่เข้าใจอยู่ดี คนเรานั้นก็แปลกนะ มันมักจะไม่เหมือนทั้งหน้าและหลัง เราต่างดีกับคนอื่นไม่เท่ากัน และร้ายกับคนอื่นไม่เท่ากัน เช่นกันด้วย มันไม่ได้มีความหมายอะไรเป็นใน เลย แค่คิดว่าคนเรานั้นต่างกัน ไม่ผิดที่จะถูกเอาเปรียบ และไม่ผิดที่จะเอาเปรียบด้วยเช่นกัน อย่างที่ว่าสัตว์โลก ย่อมเป็นไปตามกรรม นั้นแหละ คนเราก็ต่างกันอยู่ดี ความดีไม่เท่ากัน ดีมากดีน้อยนั้นคงแล้วแต่จะมอง คิดได้กับได้คิด ก็ไม่ต่างกัน การพูดถึงใคร ก็ไม่ต่างกัน หรือว่าการจะเกลียดใคร นั้นก็ไม่ต่างไป คนเรานั้นห้ามกันไม่ได้ แม้จะอธิบายไปนั้นก็ไร้ผล จะพูดออกมาซักกี่ร้อยคำ หรือจะร้องไห้โทษตัวเองไป ก็ไร้ค่า เพราะความเข้าใจนั้นต่างกัน ซักวันคงจะรู้ว่าจิงแล้ว ทุกอย่างเป็นเช่นไร โดยไม่ต้องพูด....มันออกมา อยู่ในใจ.....แม้มันจะไม่ดี
May 17 ???ทุกอย่าดูเงียบกับไม่เงียบ
ทุกอย่างดูจะจบกับไม่จบ
ทุกอย่างดูมีอะไรแต่ก็กับไม่มีอะไร
มีใครบอกกับฉันได้มั้ย
ว่า ตอนนี้ควรทำเช่นไรให้ทุกอย่างดีขึ้น
อยากย้อนกลับไปวนเก่าๆ
ที่มีเพียงแค่ตัวเราเอง ที่ยืนตรงนี้
อยากจะหลับตาลง พร้อมกับไม่นึกถึงใครในความคิด
อยากจะมีชีวิตที่ไม่มีใคร
แต่ก็ไม่มีมีวัน
อยากจะลืม ทุกอย่างที่ผ่านมา
แต่ก็ชีวิตไม่ได้หยุดนิ่งอย่างที่คิดเลย
อยากจะหยุดทุกอยากได้
หยุดไม่ให้ใครต้องเสียใจ
แต่มันก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด
ความเงียบ เท่านั้นแหละมั่งที่จะเข้าใจอะไร
รู้ว่าใครเป็นใคร
อยู่ตรงไหน ถึงจะมีความสุข
อยู่ที่ไหนถึงจะเข้าใจอะไร
มองเห็นอะไรได้ชัดขึ้น
อยู่อย่าเงียบๆแหละมั่ง May 02 ???ทุกอย่างจบลงแล้ว ทุกอย่างจะเงียบไว้นับตั้งแต่นี้
จะไม่บอกใคร จะไม่พูดกับใคร อีกต่อไป
เพราะมันจะผ่านเลยไป ตลอดไป
หวังวาจะลืมได้ในไม่ช้าก็เร็ว
และยังหวังว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีด้วยเช่นกัน
ที่ผ่านมา ก็ยังคงเป็นสิ่งที่ผ่านมา
จะแก้ไข หรือไม่ทำก็ไม่ได้
เหมือนน้ำตาที่ไหล มันก็ไม่อาจหยุดไหลได้ในทันที
ทุกอย่างต้องใช้เวลา
พยายามเข้าในทุกทุกอย่าง และทุกทุกความเห็น
แต่มันก็ไม่ใช่ทุกเรื่องไป
ข้ามไปบ้างมันคงจะดีมองไม่เห็นบ้างมันคงจะดีกว่า
หวังว่าจะผ่านไปได้นะนาย
พยายามเดินด้วยตัวเอง แต่กลัวว่าจะล้มซะก่อน
ทำไม่ทุกทุกอย่างต้องเข้ามาในตอนนี้และ
เวลาเดียวกัน ฉันไม่รู้จะตอบหรือแก้ปัญหา
เรื่องไหนก่อน ไม่รู้จะพูดหรือบอกใครด้วยเช่นกัน
วุ่นวาย และมากมายเกินกว่าจะแก้เลย
แต่ก็ไม่เคยลืม ว่า
ทุกทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเป็นเพราะเรา
เราเองที่ต้องแก้ เราเองไม่ใช่หรอที่จะเป็นคนทำเอง
จะให้ใครช่วย ในสิ่งที่เราเป็นคนทำ
จะไปบอกใครให้เข้าใจ มันก็ไม่ใช่
เงียบไว้และเป็นดี ดีที่สุดในตอนนี้
คิดถึงเวลาที่ย่ายังอยู่ใกล้ ไม่ไกลจากเรา
แต่ตอนนี้ย่าจากไปนาน จนบางทีก็นึกว่าไม่มีตัวตนบนโลกใบนี้อีกแล้ว
แต่ก็ยังหวังที่เป็นไปไม่ได้ อยู่อย่างนั้น ไม่เปลี่ยนไป
หวังว่าย่า ยังอยู่ข้าง ข้างกาย คอยช่วยเหลือตัวเรา
แต่ก็ต้องลืมตาพร้อมกับความจริง
ที่คิดถึงอาจเป็นเพราะความเห็นแก่ตัว
หรือไม่ก็เพราะด้วยเหตุผลอะไรซักอย่างนั้นแหละ
คงไม่ต่างไปจาก ถ้าเราตาย ทุกคนอาจเศร้า อาจจะคิดถึง
และต่อจากนั้น
เราก็จะไม่มีตัวตนบนโลกใบนี้อีกเลย
....
ลาก่อนเธออดีต ยินดีต้อนรับเธอ ปัจจุบัน...
April 26 ???ทำไมต้องมีทำไม ทำไมต้องทำไม ทำไมทำไม
ทุกอย่างดูมืดแปดด้าน จะพูดจะคุยกับใคร
มันก็มีเหตุผลที่ไม่อยากจะบอก ไม่รู้ว่าทำไม
อยากให้ดีกว่าดี แต่ก็คิดว่า อดทนอีกหน่อยก็ผ่านไปแล้ว
ผ่านไป อยากให้ผ่านไปโดยไม่รู้สึกอะไรกับใครเลย
มันยาก ยาก ที่ความคิดตรงส่วนนั้น มันทำให้เรารู้สึก
หยุดเถอะหยุดพูด หยุดถาม ถ้ามันไม่เป็นอย่างนั้นก็ขอให้มันเงียบไป
เธอไม่เป็นอะไรกัน นั้นมันไม่สำคัญ สำคัญแค่ว่า
อย่าทำอะไรที่ทำร้ายกันก็พอ
ถึงจะมีอะไรหรือไม่มีอะไร ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้ว
เราต่างปล่อยกันไป นานแล้ว
จงอย่าย้อน อย่ากลับมา อย่าพูดถึงกันอีก
ถ้าทางที่ดีอย่าพูดถึงใครอีกเลย เราจากกันมานานแล้ว ก็ต่างปล่อยกันไป
ในตอนนี้มีเรื่องมากมายที่ต้องทำที่ต้องใส่ใจ
ที่ต้องคิด แค่นี้มันยังไม่พออีกหรือไง
อยากตัดทุกทุกอย่างออกจากชีวิต
แต่ยิ่งอยากทำ ก็ยิ่งไม่กล้า ไม่กล้า ไม่ลงมือ
ยิ่งอยากจะพูดพูดพูด แต่กับต้องปิดปากเอาไว้
ยิ่ง คิด คิด คิด ก็ยิ่งคิดและคิด
ชอบพูดเรื่องคนอื่นให้เค้าเสียหาย
เที่ยวไปบอกใครใคร ระวังไว้ให้ดีเถอะ
ระวังเรื่องเธอเอาไว้
อยู่เงียบเงียบไม่ชอบ ระวังตัวเธอเอาไว้ April 19 ???เธออาจรู้คำตอบ ก็เป็นได้
แต่เธอยังไม่มีโอกาศที่จะพูด
ไม่มีโอกาศที่จะบอกฉัน
บอกความจริงในใจ
เรื่องที่มีอยู่ เรื่องที่ควรจะเป็น
ฉันว่าสิ่งที่พูดมา ฉันพอเข้าใจอะไรบ้างแล้ว
ความรักต่างกันจริง
มันไม่มีทางเป็นไปได้
เราไม่จำเป็นต้องหวานกันตลอด
แต่เราจำเป็นต้องเป็นห่วงซึ่งกันและกัน
นี่อาจเรียกว่าความรัก
นี่อาจเป็นสิ่งที่เราต้องทำให้ความรักอยู่กับเราไปนาน
มันจริงที่เราต้องอยู่กับช่วงชีวิตนี้
มันจิงที่เราไม่อาจพลาดจิงดีดี
ในช่วงนี้ได้ มันทำให้ฉันคิดได้
ฉันต้องเดินไปพร้อมวัย ที่มีอยู่
เพื่อวันที่หันกลับมาดูจะได้มีความสุข
และไม่คิดเสียใจ
ควรจะเลิก หรือควรจะหยุด
ฉันให้คำตอบเธอไม่ได้
เพราะฉันยังลืมตาไม่ได้... April 08 ???ในเมื่อ ตอนนั้น ตอนนี้ มันต่างกัน
ไม่มีใครตัดสินใจได้ ไม่มีใครหาทางออก
ไม่มีใครพูด คุยกัน
แล้ว ฉันควรทำเช่นไร ให้ดีขึ้น
ในเมื่อเธอ ไม่ทำ ฉันทำไปมันจะมีค่าหรอ
มันจะดีหรอ ที่ปล่อยให้เป็นแบบนี้
แล้วต่อไปจะเป็นยังไง
ฉันควรจะเงียบ หรือควรจะพูด
ฉันควรจะทำ หรือควรจะหยุดทำ
หรือว่า ควรจะ....
ไม่มีใครบอก ฉันจะไปรู้มั้ย
ว่ามันเป็นไง
เดินตามกันเกินไป
ก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน
หรือควรตัดสินใจบ้างแล้ว
March 31 ???เหมือนเมื่อก่อน ที่คอยตั้งคำถามกับตัวเองเรื่อยเรื่อย
ถามซ้ำไปซ้ำมา สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้คำตอบ
แล้วก็ต้องหลับตาลง ปลอบใจตัวเองอยู่ในใจ
ความรักครั้งแรก เธอและฉันเราต่างก็ต้องเคยพบเจอ
เราต่างก็ต้องเคยวางมันไว้ครั้งหลัง
เราต่างที่จะเลือกหยิบยก อะไรขึ้นมาสอนตัวเอง
เราต่างที่จะสร้างเกาะเพื่อมีขอบเขตระหว่างเราไว้
ให้เราทั้งสองหายใจออก
แต่เธอ รู้มั้ย เราต่างไม่พร้อมที่จะเปิดใจ
รับใครซักคนเข้ามา
ฆ่าเวลา ต้องการ อารมณ์ เท่านั้น
อาจจะเป็นเพราะฉันที่ไม่ทำให้รักเราได้ไปไหน
ถ้ารู้ว่าทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้
ฉันจะไม่ก้าวเข้ามาเลย
จะได้ไม่เจ็บมากขนาดนี้
จะได้ไม่ต้องทนกันขนาดนี้
ฉันไม่อย่างจะรับรู้อะไรมาก
ทุกอย่างถูกใส่เข้ามา
ไม่มีคำอธิบายใดใด ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ฉันจะต้องพูด ต้องบอกเธออีกซักกี่ครั้ง
ว่าเราต่างไม่มีความสุข
ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว
ที่ผ่านมาฉันว่า ฉันน่าจะเข้าใจ
ว่าทำไมเธอถึงดี ขนาดนั้น
มันต่างจากตอนนี้
ที่เธอ หายไปจากชีวิตเลย
ฉันต้องโตแล้วซินะ ที่ต้องมองเห็นอะไรอะไรบ้าง
เผื่อตัวเองจะได้เข้มแข็งขึ้นมาบ้าง
เพราะความเสียใจก็ไม่ได้ช่วยให้
เธอกลับมา
ไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น
ฉันว่า ฉันคงต้องหยุด เป็นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
ความต้องของฉันมันมากเกินไป
ที่จะทำให้ใคร มาเข้าใจได้
คงไม่ต้องถามถึงเหตุผลว่าทำไม
ฉันจะขอโทษตัวเองเพียงฝ่ายเดียวพอ
จะไม่ถามตัวเองว่าจะทำอย่างไรต่อไป
เพราะฉันจะไม่ทำอะไร อีก
ฉันจะไม่ทำให้มันดีขึ้นอีกแล้ว
เพราะทำแล้วมันแย่ลงไปทุกที
ฉันจะยืนตรงนี้ หวังว่าเธอจะพบเห็นและรู้
ว่าเราต่าง คิดเช่นไร
มันเหนื่อยเหมือนกันนะ
วันดีดี ของเราต่างหายไป พร้อมสายลม ที่พัดผ่านไป
...
March 29 ???ยังยัง ยังเงียบอยู่
ยังไม่รู้ว่าอะไรจะเกิด
ยังไม่รู้จะได้ยินอะไร หลังจากนี้
ยังไม่รู้ต้องรับฟังอะไรอีกเยอะแยะไปหมด
เบื่อแล้วโลกนี้ เบื่อแล้วชาตินี้
แต่มันก็สนุกดี ที่เป็นแบบนี้
ยืมรับลม เมื่อมันผ่านมา
โบกมือลา เมื่อมันจากไป
คงจะดีไม่น้อย ละมั่ง
ที่วันนี้ ฉันยัง ยืนอยู่ได้
ทั้งที่มือกับสั่น อยู่
ในสมองไม่รู้จะเริ่มคิดจากตรงไหน
ไม่รู้จะเรียงลำดับอะไรก่อนอะไรหลัง
ทุกอย่างดูไม่จัดเรียงอะไรเลย
ดูเหมือนว่ามันถูกทับทับกัน
เหมือนจานที่ซ้อนกันไปมา
เล็กใหญ่ ไม่เป็นระเบียบ
ไม่รู้จะดึงอะไรออกมา
และไม่รู้ จะใส่อะไรเข้าไปอีก
มันมากมาย จริงจริง
เงียบก่อนเงียบก่อน
หยุดก่อนหยุดก่อน
ฉันยังไม่พร้อม แต่ฉันต้องเดินไปแล้ว
เดินไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า
เดี๋ยว ก็คงจะชิน อีกไม่นานละมั่ง
อีกซักพักแหละ
มีเกิด มีแก่ มีเจ็บ ก็ต้องมีตาย
เป็นเรื่องธรรมดาแหละ
ที่เราต้องทำให้ชิน
โลกไปนี้ มันก็ไม่ได้มืดแปดด้าน หรอก
....พระเจ้าคุ้มครอง March 27 ???ที่นั้นดูสวยงาม และเงียบสงบ ราวกลับว่าเป็นที่ที่ต้องการมานาน
แต่ไม่นาน ก็ต้องกลับมาเจอกับความเป็นจริง ที่ไม่อยากพบเจอ บอกกับใจตนเองให้เข้มแข็งเอาไว้ อย่ามีแม้น้ำตา อย่าให้ใครรู้ว่าเราอ่อนแอ เงียบเงียบไว้ เราต้องยืนและค่อยๆเดินไปเรื่อย เดินช้าๆและค่อยๆคิด ว่าพรุ่งนี้เราจะทำอะไรต่อ พูดอะไรต่อ แม้ว่าเวลาจะมีไม่มาก มันต้องผ่านไปได้ หรือไม่ฉันก็ร้องมันออกมาซะก่อน ตะกั่วป่า ฉันจะคิดถึงที่นี่อีก ถ้าวันนั้นฉันจะไป ฉันจะไป
ชอบทุกอย่าง ชอบที่มันเงียบ ชอบที่มันไม่ต้องพบเจอคนที่เรารู้จักเลย ชอบที่นั้นที่มีแค่ฤดูฝน แต่กับไม่ชอบที่มันต้องมีฤดูร้อนที่ร้อนมาก ชอบคนที่ยิ้ม ยิ้มแต่ไม่รู้ถึงใจเค้า ไม่รู้ว่าจะดีหรือไม่ แต่ก็ดีกว่าที่เค้าไม่ยิ้มเลยซะอีก ภูเขา ทะเล น้ำตก ฝน ความเงียบ รถไม่มาก ฉันกับเดิน เดินไปอย่ามีความสุข และยิ้มอย่างสบายใจ ทั้งที่มีเรื่องทุกข์มากมาย ฉันกับสบายใจอย่างบอกไม่ถูกเลย เหนื่อย ร้อนฉันก็หยุด พักเมื่ออยากพักเดินเมื่ออยากเดิน นี่แหละคืออิสระอีกแบบที่ต้องลองอีก นั่งวาดรูปไปเรื่อย เงียบเงียบโดยไม่มีใคร นี่แหละคือความสุข แม้ฉันจะวาดไม่สวย ก็วาดวาดไป เผื่อซักวันจะลืมมันซะก่อน กลับมาดูอีกครั้งในอนาคต ฉันจะกลับไปอีก และอีกครั้ง ถ้าอะไรอะไรไม่ผิดพลาด ขอบคุณนะ ที่เจอสิ่งดีดี ในสิ่งที่ฉันไม่สามารถฟังมันออกเลย เราก็ได้เจอกัน แต่การพบเจอกันครั้งนี้
ฉันก็คงจะเข้าใจในตัวเธอไม่ได้มาก แต่ฉันก็ยังคงร้องไห้ ไม่เปลี่ยนไป เธอคงมีชีวิตที่เป็นของเธออยู่ดี มันก็ดีแล้ว ที่เป็นแบบนี้ ดีที่เธอไม่ได้เอาชีวิตฉันไปด้วยนะซิ ฉันก็คงยิ้มให้เธออยู่ดี ดีใจที่ได้พบเจอ และได้กอดเธอไว้อีกครั้ง และดีใจอีกครั้งที่เธอ ยังยิ้ม และยังดุเหมือนหมา ทำหน้าโกธร และฉันก็ยังห่วงเธอไม่เปลี่ยนไป รักเธออีก และยังคงไม่รับโทรศัพท์เหมือนเดิม ยังคงมีความลับบนโลกนี้เสมอ แต่คงมีซักวันที่เราจะได้รู้ หรือไม่ก็ไม่รู้เลย ไม่รู้ก็ดี รู้ก็ดี แต่เงียบๆไว้ก่อน เผื่อบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป ก็เป็นได้. ฉันกลัวจะฝันไปอีกไม่นาน กลัว เท่านั้นเอง ซักวัน โลกความฝันก็จะจบลง เหลือเพียงความทรงจำเล็กๆ
เอาไว้ให้เรานึกถึงมันในภายหลังเท่านั้น ความเพ้อฝันนี้ อาจจะต้องมีใครเจ็บซักคนแหละ ขอบคุณ... March 10 ???ขอเดินออกมา หายใจก็แล้วกัน เดินออกมาสูดอากาศ ไม่บริสุทธิ์ จำต้องยอมหายใจเข้าไป... เดินออกห่างมาซักพัก เพราะความไม่มีเหตุผล หรือเป็นเพราะความไม่เข้าใจอะไรก็ตาม แม้เธอจะบอกให้ฉันเข้าใจเป็นกี่ร้อยครั้ง เธออาจเดินตรงไปข้างหน้า ส่วนฉันอาจเดินเข้าไปในทางเล็กๆ อาจจะเดินช้าหรือไม่ก็เร็วกว่าเธอก็เป็นได้ เราอาจจะเดินไปเจอกันข้างหน้า ซักวัน หรือไม่ก็ไม่มีวันเลย
หยุดการสื่อสาร ระหว่างเราซักพัก ปิดหูปิดตาตัวเองก่อน ไม่ได้หวังว่ามันจะดีขึ้น แต่หวังว่าเราจะมองอะไรได้ชัดขึ้น ไม่ได้หวังอะไรเลย เพราะฉันมันไม่มีปาก ไม่มีคำพูดอะไรดีดี ไม่มีอะไรที่เชื่อถือได้ เธอเดินตรงไปข้างหน้า พร้อมกับเหตุผลอะไรซักอย่าง ฉันเดินช้าช้า พร้อมกับจะเข้าใจเธอ แต่ ฉันมันไม่มีความอดทน เลยต้องปล่อยให้เดินนำไปก่อน แม้จะไม่หันมา ฉันก็จะก้มหน้าเดิน
คงจะรู้อะไรบ้าง ซักวัน ซักวันที่ฉันอาจจะเข้าใจอะไรมากขึ้น โดยไม่ต้องมีใครมาอธิบายซ้ำไปซ้ำมา เข้าใจและทนกับความรักมากขึ้น โดยที่ฉันรู้สึกเพียงรอยยิ้มเท่านั้น อีกไม่นาน ฉันคงต้องเดินออกมาแล้วหายไปจากชีวิตเธอเลยก้เป็นได้ เพราะฉันทนเห็นตัวเองเป็นแบบนี้ไม่ได้นานหรอก ฉันพายายามที่จะสนใจในตัวเธอมากแล้ว แต่ฉันก็ยังอดทนและทำไม่มากพอ ไม่รู้จะพูดอะไรให้เข้าใจในตัวฉัน ไม่รู้จะคุยอะไรให้ทุกอย่างเหมือนเดิม ไม่รู้จะทำอะไรให้ทุกอย่างดีขึ้น มีเพียงสิ่งเดียว คือการเดินหนีเธอออกมา เพื่อหวังซักวัน ว่าเธอจะเข้าใจ เพราะในตอนนี้ฉันขอเธอมากเกินไป เธอคงจะทำไม่ได้ แค่เราเข้าใจกันฉัน ยังทำไม่ได้เลย แค่ให้เธอเข้าใจฉัน ฉันยังทำไม่ได้เลย คงจะหมดหวัง มันก็เหมือนว่าเราต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างมีชีวิตที่เป็นของใครของมัน คงจะเป็นอย่างนั้น รู้มั้ยว่าฉันต้องการอะไร แค่กอด เธอเอาไว้ เท่านั้น ฉันก็มีความสุขแล้ว อยากให้เธอได้รู้ว่าฉันรักเธอ และคิดถึงเธอ และหวังว่าเธอจะรู้ในซักวัน ฉันมันไม่มีปากเรื่องพวกนี้ ฉันยังเด็กกว่าเธอเยอะแหละมั่ง ฉันเลยเหนื่อยใจได้มากขนาดนี้ เหนื่อยมากแทบจะสำรักออกมาเลย
???ไม่รู้สิ ทุกอย่างต่างไปจากเดิม
คิดไม่เหมือนเดิม
พูดไม่เหมือนเดิม
ทำไม่เหมือนเดิม
ยิ้มไม่เหมือนเดิม
ไม่เป็นไรหรอกมั่ง
ถ้าอะไรอะไร มันเปลี่ยนไป
ไม่เป็นไรหรอกมั่ง
ถ้าต้องยอมรับความเป็นจริง
มันดูไม่ต่างไปจากเมื่อก่อนเท่าไรหรอก
แค่เราไม่ชินกับมันเอง
เดี๋ยวซักพักก็ชินไปเอง
ชินที่ว่า
มีแค่ตัวเราเอง และตัวเราเอง
มองซ้ายหรือมองขวา
หลับตาหรือไม่ก็ลืมตา
ก็เหมือนเหมือนกันหมดแหละ
พอพอ เลิกคิดซะดีกว่า
เงียบ เงียบ หลับตาเดี่ยวก็ลืมไปได้
...
จะพูดอะไรได้มากกว่านี้
ถ้าอยากจะพูด... March 07 ???เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ฉันรับโทรศัพท์
ไม่ได้ยินเสียงใคร พูด
ในนั้นดูเงียบ
ได้ยินเพียงเสียงฉันเอง
ไม่มีบทสนทนาตอบโต้
ไม่ได้ยินเสียงของความห่วงใย
ได้ยินเพียงเสียงหายใจ
ดูเหมือนว่าจะเหนื่อย
ดูเหมือนว่า ไม่มีเหตุผล
ดูเหมือนว่า ฉันพูด
ฉันพูด
ฉันพูด ฉันพูด ฉันพูดไม่หยุด
ได้ยินเพียงเสียงหายใจอีกครั้ง
ก่อนที่จะวางจากกัน
.... .... .... ....
อยู่ อยู่น้ำตาก็ไหล
คำถามเกิดขึ้นมากมาย
เป็นเพราะฉันทึกทัก ไปเอง
เป็นคนเข้าใจยาก
เข้าใจใครยากจนเกินไป
พอคิดว่าเข้าใจ กับยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่
คล้ายเหมือนหลับตา
ต่อพอลืมตา ทุกอย่างก็หายวับจากไป
น้ำตายังไม่ทันหยุดไหล
ฉันกับต้องยิ้มรับมันได้
เพื่อวันพรุ่งนี้
ต้องผ่านไป ก็แค่ผ่านไปยากกว่าวันอื่นๆ
เท่านั้นเอง
จบลง อีกแล้ว กับเรื่องแย่แย่ ที่ทำลงไป
เหนื่อยใจไปอีกนาน
...
???การตัดสินใจ กับเรื่องบางเรื่อง
เหมือนการตบหน้าตัวเองซักฉาดนึง
เป็นเพราะความอดทนมีน้อย
เป็นเพราะ ความพายายามไม่มากพอ
เป็นเพราะ ใจไม่เข้มแข็งพอ
เป็นเพราะเรื่องเดิมเดิม ไม่เป็นไป
ทุกทุกอย่างถูกวางเอาไว้ตั้งแต่ต้น
ถ้าเราไม่ก้าวเข้าไป
ถ้าเราไม่พูดอะไร
ถ้าเราไม่สนใจ จะไขวขว้ามา
เสียใจมั้ยกับสิ่งที่เกิดขึ้น ถามตัวเองเป็นร้อยๆคำถาม
เสียใจมั้ย ถ้าอะไรอะไร ไม่เป็นอย่างใจหวัง
เสียใจ
ร้องไห้ก็คงไม่พอ
เป็นเพราะฉันเองที่คิดผิด
ยิ่งพายายามเท่าไร เรายิ่งห่างไกลออกไป
ยิ่งใกล้กันเท่าไร เราต่างยิ่งเข้าใจกันยากขึ้น
ยิ่งพูด เหมือนยิ่งเงียบ
ทำเช่นไรได้
ถ้าเราต่างกัน
ทำเช่นไรได้
เพราะความคิดเรา มันต่างกัน
เราต่างไม่มั่นใจในความรัก เราต่างผลัดกันเดินตาม
เราต่างมีชีวิต ดำเนินชีวิตของใคร ของมัน
เราต่างพบเจอ มองเห็นคนละมุมมอง
เราต่างเงียบ เราต่างกันมาก
ถึงแม้ว่าฉันจะพายายามเข้าใจมากเท่าไร
มันทำให้ดูเมื่อ ฉันไม่เข้าใจตัวเธอเลย
เธอคงผ่านอะไรอะไรเยอะ
เธอพบเจออะไรมามาก
เธอคงจะเจอรักแรกมาก่อนหน้านี้
เธออาจคิดว่า แค่ก้าวเดินผ่านไป
เธออายุมากกว่าฉัน
เธอคงมีความคิดที่ดีกว่านี้
หรือไม่เธอก็คงไม่ได้รักกันเลย
... March 03 ??? รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ แต่ทุกอย่างก็ไม่เกิดอะไรขึ้น สงสัย ไม่เข้าใจ ทุกอย่างเป็นยังไง ต้องการอะไร อยากให้เป็นยัง สนใจเพียงเพื่อ อะไร ทุกอย่างเป็นยังไง ก็นี่ ฉันกำลังเป็นตัวเองอยู่ เป็นตัว ของตัวเอง หรือที่จิงแล้ว ฉันเปลี่ยนไป ฉันเปลี่ยนไป ไม่มีใครตอบคำถามฉันเลย ทุกคนดูต่างมีชีวิตใครชีวิตมัน ดีจริงจริง ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แม้แต่เสียงหายใจตัวเอง เมื่อไรฝนจะตก ฉันอยากเห็นท้องฟ้าร้องไห้ อยากเห็นน้ำ ที่หยดจากบนฟ้า อยากได้ยินเสียงฝนตก ดังดัง ดังเท่าที่จะดังได้ อยากได้ยินเสียงน้ำกระทบกับพื้น อยากได้ยินเพียงแค่นั้น แค่นั้นจริงๆ มันคงไม่แย่ไปใช่มั้ย ถ้าฉันจะร้องตามฝน ใครจะได้ยิน เพราะฝนก็ตกอยู่ ฉันถือกรรไกรอยู่นานแล้ว พกติดตัวไว้ แต่ไม่เคยจะได้ใช้ ไม่เคยใช้ แต่มันก็ไม่ขึ้นสนิม รอแค่ซักครั้ง ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะตัดวิธีไหน ตอนไหน เมื่อไร เท่านั้นเอง ยังคิดอยู่ เพราะยังไง ฉันตัด มันต้องเข้ามือฉันอยู่ดี เลือดต้องออก แน่ และฉันต้องเจ็บแน่ แค่ ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น รอก่อนนะ รอวันที่ฉันไม่พร้อมที่จะเข้าใจอะไรอีกเลย รอฉันก่อน วันที่ฉันพร้อม March 02 ??? บางคนไม่สามารถหยุดความรักที่คนหนึ่งคนได้ มันเป้นไปได้ยาก ที่จะหยุด เพื่อคนหนึ่งคน ทุกเหตุผล ที่ไม่สามารถ ย่อมมีเหตุผลในตัวของมันเอง ใครจะรู้ว่าจะเชื่อใจ ใครจะคิดว่าเป็นคนที่ใช่ ใครจะไปเข้าใจว่ามีอะไรซ้อนเอาไว้ ในใจตน เพราะยังไง คนคนนั้น ก็ยังก้าวเท้าไม่เต็มเท้าอยู่ดี การที่จะพายายามเข้าใจใน ความจริง มันเป็นไปได้ยาก ที่จะยอมปิดตาตัวเองเพียงข้างเดียว ทั้งทั้งที่เรา สามารถออกห่างไปตลอดกาล เราเองก็สามารถเปลี่ยนวิถีตัวเองได้ แต่ทุกเหตุผล ย่อมมีสิ่งที่คอยทำร้ายเราอยู่เสมอ แม้ว่าเราจะเลือกเหตุผลใด ก็ตาม ความรักไม่ได้ยั่งยืนเสมอไป ในโลกความเป็นจริง เราไม่ได้เป็นคนเลือกเพียงฝ่ายเดียว และเราก็ไม่ได้เป็นผู้ถูกเลือกเพียงตัวเลือกเดียว ทุกอย่าง ต้องมี แต่ แม้ อาจจะ หรือว่าไม่ ไม่รู้ว่าความรัก จริงแล้ว อาจซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจ ถึงแม้ เราคิดว่าเข้าใจมันถูกแล้ว แต่นั้นคือการที่เราเข้าใจเพียงคนเดียว มันเป็นไปได้ยากที่เราจะวาดฝันความรักให้สวยหรู มันเป็นไปได้ยากที่เราจะเข้าใจมัน ได้อย่างง่ายดาย และมันเป็นไปได้ยากที่จะพูดทุกทุกอย่างออกมา เราสามารถปฎิเสธ มันได้ เราสามารถเดินหนีมันได้ด้วยเช่นกัน เราสามารถทำสิ่งที่เรียกว่าความสุขได้ แต่เราไม่สามารถที่จะอยู่คนเดียวได้ จริงแล้วเรายังไม่สามารถยอมรับว่าเราจะอยู่คนเดียว ทั้งทั้งที่ในเมื่อก่อนเรา เป็นเช่นนั้น กว่าทุกทุกอย่างที่ผ่านเข้ามา จะจบลง กว่ามันจะเงียบ และหายจางไป กว่ามันจะเป็นเพียงความทรงจำ กว่ามันจะเป็นวันนี้ ในตอนนี้ ฉันเพียงอยากเดินออกมาหายใจ หายใจเอา ความเงียบเข้าไป สูดสิ่งที่เรา ยิ้มได้ แค่นั้นพอ February 27 ???อยากให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม
กลับไปตั้งแต่แรกเดิน ก้าวเข้ามา
ไม่ใช่เพราะ อะไรอะไร
เหมือนเรา ไม่ใช่เรา
เหมือนทุกอย่าง ที่คิดถูกสร้างขึ้นมา
ถูกสร้างจากอะไรก็ตาม ที่แย่แย่
ในอีกทางนึง ฉันก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมซิ
มันอาจจะไม่ยากเลย ไม่ยากเลยซักนิดเดียว
ทีฉันจะหันหลังให้เธอ หันหลังให้ทุกอย่าง
หันหลังให้กับความคิดตัวเอง ไง
จะเป็นเรื่องดีมั้ย คงเป็นเรื่องดี
ต่อไปฉันจะยืนอยู่ตรงนี้
และเธอก็ยืนอยู่ตรงนั้น
เราต่างยืนคนละทีกัน
ถ้าวันใด เราจะเดินข้างกัน ฉันจะจับมือเธอไว้
แต่ในตอนนี้ เรายืนต่างที่ ต่างเวลา ต่างวิถี ต่างการดำรงชีวิต
ไม่เป็นไร ไม่เป็น ไร เมื่อเธอไม่พร้อมที่จะหยุด
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เธอยังมีชีวิต ฉันยังมีชีวิต
เราต่างยังต้องหายใจ เอาสิ่งที่มีประโยชน์เข้าร่างกาย
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
ถ้าเธอไม่อยากหยุดตอนนี้ก็ไม่เป็นไร
สุดแล้วแต่เธอก็แล้วกัน
ไม่อยากมัดใครไว้ ไม่อยากขังใครไว้
ไม่อยากทำอะไรซักอย่าง
สุดแล้วแต่เธอจะตัดสินใจจะคิดจะทำก็แล้วกัน
ในเมื่อเธอยังไม่พอ
ยังห่วง และ รักเสมอมา
เธอคงจะไม่ได้ยินมัน
เราต่างไม่มีบทสนทนากันเท่าไร
หวังว่าเธอจะได้ยินมันนะ ไม่อยากทำอะไรให้ดูแย่ลงไป ไม่อยากพูดอะไรที่ทำให้เราต้องขังกันไว้ ไม่อยากพบเจออะไร ไม่อยากบอกเธอเพราะกลัวเธอจะเข้าใจมันผิด ไม่อยากรัก กับต้องรัก February 26 ???ลองมองย้อนกลับไปแล้ว
ในโลกความเป็นจริง
ฉันกลับมองไม่เห็นอะไรอะไรที่ได้คืน
มองย้อนกลับไปทุกอย่างย่อมถูกแทนทีเป็นเรื่องธรรมดา
แต่ทุกอย่างดูชินไปแล้ว มั่ง
ต่างคนต่างมองตากัน
ต่างคนต่างแทนทีสิ่งใหม่เข้ามา
ฉันมองเธอ เธอมองฉัน เราต่างมองตากันไม่พูดอะไร
ลมลอยผ่านหู ผ่านหูทั้งเธอและฉัน
แล้วฉันและเธอก็มองข้ามกันไป
ดูเหมือนทุกอย่างไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิมเท่าไร
เราสนทนากันไม่มากเท่าไร
ในเรื่องนั้นส่วนใครส่วนมันมักหายจางไป
เธอคิดในสิ่งที่เธอคิดฉันคิดสิ่งที่ฉันคิด
เธอคงเจอสิ่งใหม่ที่ดีกว่า
เธอคงคิดอะไรในตัวฉันอยู่
พูดมันออกมาเถอะ
พูดมันออกมา ให้ฉันรับรู้ว่า มีบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจในตัวฉัน
ฉันจะได้บอกกับเธอถุกว่า เธอเข้าใจมันผิดหรือถูกแล้ว
แต่ยังไงก็ตาม เราคงต่างจะรอที่จะพูด พูดอะไรซักอย่าง
ถ้าในวันนั้นเธอจะไม่พูด ฉันก็คงจะรู้ว่าเธอก็จะไม่พูดอะไร
เราต่างเดินจากกันด้วยดี เพื่อนรัก
อย่างไรก็ตาม อย่างไรก็ตาม
ชั่งมันก็ได้ ถ้าเธอจะต้องการอย่างนั้น
เธอจะไม่ฟังอะไรในตัวฉันก็ได้
เธอจะเดินจากไปก็ได้ ถ้าพอใจอย่างนั้น
ฉันหลับตาถามกับตัวเองว่า ฉันทำอะไรผิดไป
ถามและคิดในใจ ว่า
เธอคงเงียบอยุ่อย่างนั้น เงียบ ดูคล้ายว่าฉันผิด
ฉันหลับตาแล้วมองตา ก็ไม่รุ้อยู่ดีว่า ฉันทำอะไรผิดไป
บอกกับตัวเองว่า ชั่งมันเถอะ
เธอคงจะไม่พอใจอะไรในตัวฉัน
ชั่งมันเถอะ
หวังว่าวันพรุ่งนี้เราจะพูดคุยกัน
หวังว่าพรุ่งนี้ฉันเงียบ เงียบจนกว่าทุกอย่างจะดีขึ้น
ไม่ ไม่เป็นไร
ในเมื่อเข้าใจ ไม่เป็นไร บอกกับตัวเองไปอย่างนั้น
February 12 ???วันนี้ฉันไม่กล้าออกไปพบเจอโลกภายนอก ทำไมวันนี้ฉันมันชั่งโง่เขล่าเช่นนี้ กับเลือกไม่ได้ ระหว่างสิ่งที่ควรกับ ไม่ควร ฉันขังตัวเองไว้ในห้องมืดมิด ปิดรูรับแสงทุกอย่าง แม้กระทั่งดวงตาตนเอง ฟ้าใกล้มืด ทุกอย่างจะข้ามไปเป็นอีกวัน ฉันอยากให้วันนี้หลับตาลง กับพรุ่งนี้มาพร้อมรอยยิ้ม ในตอนนี้ฉันควรจะเกลียดตัวเอง ให้มากที่สุด เกลียดในทุกทุกความคิดและการกระทำ สมแล้ว ที่เป็นแบบนี้ time files ฉันยังคงนั่งฟังอยู่เรื่อยไป จบแล้ว จบเล่า ฉันดูเหมือนไม่มีความสุขหรือว่าไม่มีความสุขกันแน่ รู้สึกเหนื่อยเหนื่อย ใจ ยังไงไม่รู้ อยากจะพักยาวยาว ซักนานนาน พักไปเลย ตลอดไปเลย... คงเป็นเรื่องดี ไม่กล้าแม้จะพบเจอใคร ไม่กล้าไม่จะซบตาใคร เหมือนทำผิดอะไร ผิดมาก ผิด??? คงจะเป็นกรรม มั่ง ที่ทำให้เป็นแบบนี้... |
ในสิ่งที่มองเห็น ไม่ได้เป็นอย่างที่จินตนาการไว้เสมอ
ลองหลับตาแล้วลืมตาขึ้นใหม่ อาจพบเจอสิ่งที่ดีกว่าเสมอไป!!!
|
|||||||
|
|
